Lars

Bijgewerkt op: feb 16


Lars was de partner van Dorian, ik kende hem via mijn vriend en heb het altijd een zeer aantrekkelijke kerel gevonden: slank, halflang zwart haar, fel blauwe ogen en de vriendelijkheid zelf.

Lars was in een voorgaand leven priester en had dit opgegeven omwille van zijn geaardheid.

Jammer genoeg was ik hem in de loop der jaren uit het oog verloren en waren Lars en Dorian ergens achteraan in mijn geheugen terecht gekomen.

De kans dat ik één van hen ooit nog eens zou tegenkomen was relatief klein, zij woonden inmiddels in Oost Vlaanderen en ik in Vlaams Brabant….


Corona had wekenlang ons land in de ban gehouden en beetje bij beetje werden de teugels terug losgelaten en eindelijk konden we buiten onze bubbel komen, ook de kerkelijke zondagsvieringen konden terug bijgewoond worden.

Ik weet niet waarom, maar mijn nieuwsgierigheid om te weten hoe een misviering in het post corona tijdperk zou verlopen trok mij naar de plaatselijke kerk.

Aangekomen in de kerk werd me al snel duidelijk dat de 1,5 meter afstand en het dragen van een mondmasker hier de regel was, ik nam plaats centraal op de 2de rij.

Al vlug waren alle beschikbare stoelen gevuld en klonken de gezangen door de kerk.

De deur van de sacristie opende en de priester trad op de voorgrond.

Ik kon mijn ogen nauwelijks geloven maar het was Lars, mijn eerste gedachten waren “wat is er met de andere priester aan de hand en waarom zou Lars hier de mis opdragen”?

Al vlug gingen die gedachten weg want ook nu zag ik weer die fel blauwe ogen en het gitzwarte haar van Lars.

Uiteraard enkele jaren ouder, maar nog steeds die aantrekkelijke kerel.

Lars merkte mij ook op en glimlachte.

Dit kan geen toeval zijn, is hij nu terug priester, dacht ik bij mezelf?

Ik keek om me heen, maar Dorian zijn partner was nergens te bespeuren… raar.

De tijd was daar om de hostie in ontvangst te nemen, vroeger deed ik dat nooit maar dit was wel het moment dat ik dichter bij Lars kon geraken.

Ik volgde de rij gelovigen en al snel stond ik oog in oog met Lars, hij legde de hostie in mijn hand en zei: ik zie je na de viering.

Waarom wou hij mij zien na de viering? dacht ik bij mezelf, met die gedachten voelde ik ook dat mijn lichaam reageerde op zijn verschijning en de paar woorden die hij zei.

Heel de viering lang sloeg ik elke beweging van Lars gade, ik had ook het gevoel dat hij regelmatig in mijn richting keek.

De viering liep op zijn einde en Lars bedankte de kerkgangers voor hun aanwezigheid, ik was blijven zitten en wanneer de laatste gelovige de kerk had verlaten, kwam Lars mijn richting uit.

Wil je biechten vroeg hij?

Euh, ik had nog nooit in een biechtstoel gezeten en begreep eigenlijk niet waarom hij die vraag stelde maar spontaan zei ik “ja”.

Lars ging mij voor en aan de biechtstoel zei hij “doe maar”.

Ik nam plaats op het bankje terwijl Lars plaats nam aan de andere kant van het gestoelte.

Hij zei: toeval bestaat niet, toch Alfred? Wat leuk dat ik jou nog eens zie.

Ja Lars, zei ik stil, maar jij was toch priester af niet?

Klopt zei Lars dat is een lang verhaal, maar kijk, hier sta ik nu.

Lars moet opgemerkt hebben dat mijn ademhaling harder was dan normaal, ben je nerveus, vroeg hij? En door het rasterwerk dat ons van elkaar scheidde zag ik hoe hij zijn priesterkleed uit trok.

Ik zag ook de contouren van zijn lichaam, zonder te beseffen zei ik: man wat een lichaam heb jij toch.

Hij had een strakke witte boxer aan, en ik zag ook hoe de suivez-moi aan zijn navel vertrok en verdween in zijn boxer, de bobbel die de boxer verborg was behoorlijk groot.