top of page

Lars

Bijgewerkt op: 16 feb. 2021


Lars was de partner van Dorian, ik kende hem via mijn vriend en heb het altijd een zeer aantrekkelijke kerel gevonden: slank, halflang zwart haar, fel blauwe ogen en de vriendelijkheid zelf.

Lars was in een voorgaand leven priester en had dit opgegeven omwille van zijn geaardheid.

Jammer genoeg was ik hem in de loop der jaren uit het oog verloren en waren Lars en Dorian ergens achteraan in mijn geheugen terecht gekomen.

De kans dat ik één van hen ooit nog eens zou tegenkomen was relatief klein, zij woonden inmiddels in Oost Vlaanderen en ik in Vlaams Brabant….


Corona had wekenlang ons land in de ban gehouden en beetje bij beetje werden de teugels terug losgelaten en eindelijk konden we buiten onze bubbel komen, ook de kerkelijke zondagsvieringen konden terug bijgewoond worden.

Ik weet niet waarom, maar mijn nieuwsgierigheid om te weten hoe een misviering in het post corona tijdperk zou verlopen trok mij naar de plaatselijke kerk.

Aangekomen in de kerk werd me al snel duidelijk dat de 1,5 meter afstand en het dragen van een mondmasker hier de regel was, ik nam plaats centraal op de 2de rij.

Al vlug waren alle beschikbare stoelen gevuld en klonken de gezangen door de kerk.

De deur van de sacristie opende en de priester trad op de voorgrond.

Ik kon mijn ogen nauwelijks geloven maar het was Lars, mijn eerste gedachten waren “wat is er met de andere priester aan de hand en waarom zou Lars hier de mis opdragen”?

Al vlug gingen die gedachten weg want ook nu zag ik weer die fel blauwe ogen en het gitzwarte haar van Lars.

Uiteraard enkele jaren ouder, maar nog steeds die aantrekkelijke kerel.

Lars merkte mij ook op en glimlachte.

Dit kan geen toeval zijn, is hij nu terug priester, dacht ik bij mezelf?

Ik keek om me heen, maar Dorian zijn partner was nergens te bespeuren… raar.

De tijd was daar om de hostie in ontvangst te nemen, vroeger deed ik dat nooit maar dit was wel het moment dat ik dichter bij Lars kon geraken.

Ik volgde de rij gelovigen en al snel stond ik oog in oog met Lars, hij legde de hostie in mijn hand en zei: ik zie je na de viering.

Waarom wou hij mij zien na de viering? dacht ik bij mezelf, met die gedachten voelde ik ook dat mijn lichaam reageerde op zijn verschijning en de paar woorden die hij zei.

Heel de viering lang sloeg ik elke beweging van Lars gade, ik had ook het gevoel dat hij regelmatig in mijn richting keek.

De viering liep op zijn einde en Lars bedankte de kerkgangers voor hun aanwezigheid, ik was blijven zitten en wanneer de laatste gelovige de kerk had verlaten, kwam Lars mijn richting uit.

Wil je biechten vroeg hij?

Euh, ik had nog nooit in een biechtstoel gezeten en begreep eigenlijk niet waarom hij die vraag stelde maar spontaan zei ik “ja”.

Lars ging mij voor en aan de biechtstoel zei hij “doe maar”.

Ik nam plaats op het bankje terwijl Lars plaats nam aan de andere kant van het gestoelte.

Hij zei: toeval bestaat niet, toch Alfred? Wat leuk dat ik jou nog eens zie.

Ja Lars, zei ik stil, maar jij was toch priester af niet?

Klopt zei Lars dat is een lang verhaal, maar kijk, hier sta ik nu.

Lars moet opgemerkt hebben dat mijn ademhaling harder was dan normaal, ben je nerveus, vroeg hij? En door het rasterwerk dat ons van elkaar scheidde zag ik hoe hij zijn priesterkleed uit trok.

Ik zag ook de contouren van zijn lichaam, zonder te beseffen zei ik: man wat een lichaam heb jij toch.

Hij had een strakke witte boxer aan, en ik zag ook hoe de suivez-moi aan zijn navel vertrok en verdween in zijn boxer, de bobbel die de boxer verborg was behoorlijk groot.

Ik voelde ook enige beweging in mijn broek, want mijn lul beukte meer en meer tegen mijn rits aan.

Lars liet zijn hand over zijn torso naar beneden glijden tot op pik hoogte, daar begon hij zijn bubbel te masseren.

Ik kneedde mijn eigen lul en die genoot er blijkbaar van, terwijl ik voelde dat deze al hard stond fluisterde ik: Lars, dit voelt niet correct… hier in de biechtstoel…in de kerk.

Wees niet bang mijn zoon, lachte hij…en terwijl streelde hij met zijn andere hand zijn linker tepel.

Zalig, zei Lars…

Lars wat doe je toch, vroeg ik…

Niets, zei Lars, iets wat we beiden al lang wilden toch?

Maar Lars, je bent priester…. So what zei hij en ondertussen drukte hij zachtjes de elastiek van zijn boxer omlaag…. de kwijl kwam me uit de mond.

Ik trok mijn hemd uit en Lars zei, goed man de heer zal u lonen.

Hij trok zijn boxer uit en schoof een luikje open.

Lars stak zijn lans erdoor en zei, neem dit dagelijks brood…

Wat bedoel je Lars vroeg ik?

Wil je niet proeven? Dit is het lichaam van Christus, zei hij.

Met haperende stem zei ik… Je bedoelt?

Ja tuurlijk Alfred.

Neem dit brood, zei hij weer, en ik liet mijn lippen over zijn eikel glijden.

Hij begon met zachte stoten mijn mond neuken.

Man, mijn mond was goed gevuld en ik probeerde hem ook deep troath te pijpen, maar de scheidingswand in de biechtstoel verhinderde dat.

Lars kreunde, doe het mijn volgeling, doe het, zei hij met geile stem.

Ik gehoorzaamde en zoog diep zijn lul die keihard stond en bijna tot in mijn keel schoof.

Lars zei ik, ik wil jou helemaal voelen.

Wil je dat kreunde hij, Ja Lars dat wil ik.

Volg de priester, zei hij,

Hij schoof daarop het gordijn van de biechtstoel open en rende naar het altaar.

Ik liep hem achterna en daar stond hij, volledig naakt achter het altaar, onder het kruis van Jezus.

Toen besefte ik pas echt dat hij nog aantrekkelijker was dan ik ooit had dacht.

Hij zei: leg je op de grond.

Ik liet mijn lichaam neervlijen op het tapijt achter het altaar.

Lars kwam met zijn naakte goddelijke lichaam op zijn knieën tussen mijn benen zitten, trok mijn T-shirt uit en zei: deze misviering zal je nooit vergeten.

Hij boog zich voorover en liet zijn tong glijden van aan mijn navel tot aan mijn tepelpiercing, zacht draaide hij daar met zijn tong omheen, terwijl hij met zijn rechter hand in mijn andere tepel kneep.

Hijgend zei ik: Lars, wat gaat Rome hiervan zeggen?

Niets mijn zoon, ik zal wel boete doen.

Minutenlang bespeelde Lars mijn genotknopjes met als gevolg dat ik mijn geilheid niet meer kon verbergen.

Plotseling hoorden we een deur piepend opengaan, beiden schrokken we en hielden onze adem in.

Ons hart sprong bijna uit ons lichaam en Lars deed teken van stil te blijven.

De lichten werden gedoofd en voetstappen kwamen onze richting uit.

Ik dacht bij mezelf, God heeft ons betrapt.

Gelukkig verdwenen de voetstappen door een andere deur.

Het zonlicht projecteerde de kleuren van het glasraam op Lars lichaam, nog meer accentueerde dit zijn goddelijke lichaam.

Lars gespte mijn broek los en trok deze langzaam uit.

Het was alsof er een nieuwe passage uit de bijbel werd geschreven.

Christus keek mij recht in de ogen en het was of hij wou zeggen “geniet mijn zoon”